"Bana deli demelerine müsaade ediyorum, karşılığında özgürlüğümü yaşıyorum" demiş Aysel Gürel. Tam da bugünlerde takmamayi ögrenirken, o kadar hosuma gitti ki bu söz.. Kim icin yasiyorum? Tabii ki her seyden, herkesten önce kendim icin! Her koyun kendi bacagindan asilmiyor muydu nasil olsa? Dogarken de ölürken de yalniz degil miyiz? E bu durumda artik daha fazla kasmanin anlami yok.. Bugüne kadar hep iyilik, dogruluk, incelik icin didindim durdum ama pek bir faydasini görmedim. Anladim ki lafi gedigine oturtmak rant sagliyormus su hayatta.. Istedigini, icinden geleni bekletmeden karsindakine söylemek, neyi hak ediyorsa onu vermek.. Hem de hic düsünmeden, pat diye..
Evet, deli gibi olmak, deli gibi davranmak gerek su bir kac zamanlik yasamda.. Kim ne derse desin, isine bakmak..
No comments:
Post a Comment