Duygu Taşması

Kücüklügümden beri cok duygusal oldugumun farkindaydim ama sanirim artik duygusaldan da öte, biraz hüzne egilimli, aglamaya hazir bir insanim.. Benim derdim ne bilmiyorum! Gazetede Amerika'daki bir yangindan kurtarilmis yavru kedinin yanik biyiklari ve acidan aglarkenki ifadesini görünce icimin kavrulup kalbimin sıkısması ve aninda gözümden yaslar gelmesi de ne? Yada televizyonda insani caldiklari müzikle hepten etkileyen o bazi haberleri izlerken icimden söylenmelerim, kizmalarim ve kendimi yiyip bitirisim? Cok mu duyarliyim, yoksa duygusal ötesi baska bir sey mi? Hele durup dururken bir gün basima nasil olsa gelecek olan kacinilmazlari önceden senaryolastirip kurgulayisim?

Hic sebep yokken sirf düsündüm ve hayalini canlandirip gözümün önüne getirdim diye bile hislenebilirim ben, kacari yok! Mesela canim anneannem.. Kendisi 85'ine geldi.. Yas itibariyle olsa gerek, kacinilmaz sona yaklastigimizi hissediyorum, Tanri'nin isine karisilmaz ama genelgecer bir his bu. Iste henüz daha veda bile etmemisken ben onu veda etmis gibi düsünüp hemen oracikta kalbime acinin en alasini saplayabiliyorum!! Bir de üstüne vedalasili cok olmus gibi, onu ve hayallerini animsayip gülümsüyorum.. Deli miyim neyim?!

Ya ask! Bir roman kahramaninin yazari tarafindan kurgulanmis askini bile en derin hislerimle hayal edebilirim.. Ve hayalim sirasinda sanki o aski ben yasiyormusum gibi icim kipir kipir olur.. Anlasilan bende duygu taşmasi var. Fazlasiyla heyecan var.. Egilimlerim sinirin ötesinde..