Ortaya Karisik..

Kafamda bir sürü sey dolaniyor ama hepsini yazacak yeterli kelime hazinem ve kompozisyon bilgim yok ne yazik ki.. Ben de her zamanki gibi kolaya kacip biraz ortaya karisik bir blog yazayim dedim. Günlük gibi, özel defterim gibi sade ve özensiz bir yazi olacak bu.. Sadece kafamdan gecenleri anlaticam.

- Yahu gazetede okuyunca ister istemez üzüldüm; tanimam etmem, sevip sevmedigimi bile bilmem ama Seren Serengil ücüncü bebegini de kaybetmis! Insan ne diyecegini bilemiyor, kendimi onun yerine koydum, cok üzücü valla, nasil dayanilir bilmem.. Yani birini 9 aylikken karninda kaybetmesi, digerini ise erken dogumla 6 aylikken kaybetmesi koydu bana.. Hamileligin basinda veya sonunda, her türlüsünde bebek kaybetmek korkunc olsa gerek ama yine de sekillenip canlandiktan sonraki kayip daha da feci bence.. Kisacasi gazetedeki haberi okuyup fotografini görünce birkac dakika kalakaldim.

- Gecen Hafta Celil abi'nin Eşini ziyarete gittim, kisa bir süre icin ugradim is arasinda. Ev hala kalabalikti, Deniz abla'yi yalniz birakmiyorlar tabii.. E, kolay degil, uzun bir süre gerekli böyle bir ölüm olayindan sonra toparlanabilmek icin.. Evdeki akrabalar ve komsular da dahil omak üzere Deniz abla ve oglu Utku da cok sevindiler ugramama. Saniyorum böyle zamanlarda en uzak mesafedeki kisilerin bile bir merhabalari, nasilsinlari insana cok iyi geliyor. Dış kapinin dış mandali olan ben ziyaretimle ve hal hatir sormamla en güzel insanligi yaptim galiba. O gün orada duyduklarim, gördüklerim ve konustuklarim hala kafamin icinde, yine cok etkilendim tabii.

Deniz abla kuzenine söyle diyordu; "Keske cok sevmeseydim ben bu adami, keske biraz nefret etseydim de isim kolaylassaydi, keske hic anlaşamasaydik belki acisi bu kadar agir olmazdi!!" Iste gözümle gördügüm o mutlu aile tablosuna bir kez daha kulaklarimla sahit oldum. Böyle bir aileydi onlar, birbirlerine düskün, kendi iclerinde cok iyi anlasan, matrak, kafa bir aile.. Deniz abla'nin bunlari söylemesi onlar hakkinda düsündüklerimi dogruladi ve icim bir kere daha cız etti. Hele Utku'nun ögretmenine söyledikleriyle ilgili anlatilanlar.. Celil abi'nin öldürüldügünü duyduktan sonra olay yerinde telefonuna sarilmis 12 yasindaki Utku. Hemen fen bilgisi ögretmenini aramis ve babasinin öldürüldügünü anlatmis aglayarak. Ama sonunda da su soruyu sormus: " Ögretmenim, bu cok büyük bir aci, ben bu aciyi nasil kaldiricam, nasil atlaticam, bana yardimci olur musunuz? Bana akil verir misiniz? " Ögretmeni daha sonra Deniz abla'ya anlatmis bunu, ve cok duygulandigini da dile getirmis.

Deniz abla henüz 38 yasinda, iste Celil abi de olsa olsa en fazla 43-45'indeydi belki daha bile genc.. Haksizlik, cok büyük haksizlik.. Cok gercekci, duygu yüklü bir film izliyormusum gibi oluyorum her seferinde.. Icimde inanilmaz dügümler olusuyor. Uzaktan da olsa taniyor olmanin verdigi yükle üzülüyorum. Tanimadigimiz birinin basina geldigindeki üzüntüyle hicbir bagi olmayan bir üzüntü.. Benim icin de cok yeni, degisik bir aci.. Marketin oldugu sokaga adimimi bile atamiyorum, sokaga her baktigimdaysa aklima her sabah gazete almak icin gidislerim geliyor ve bir tür bosluga düsüyorum. Cadde üzerindeki yeni bir marketle anlastim bile, ama gözlerim ve yüregim Celil abi'nin samimiyetini, muhabbetini ariyor. Celil abi gibi adamlar bana insanligin, insan olmanin cesitliligini, hayatin icinden olmanin güzelligini yasatiyorlar.. Belki de sirf bu yüzden cok baglanmisim her sabah gazete aldigim bakkala.. Güne güleryüzle baslamakti sevdigim.

- Nihayet bahar geldi, havalar da isinacak elbet ve iste ben asil o zaman rahata erecegim galiba. Her zaman söyledigim gibi ben ilkbahar insaniyim, en coskulu, en aktif , en mutlu oldugum dönemdir ilkbahar.. Ruhuma en iyi gelen mevsimdir, terapimdir! Baharin gelmesiyle kafamdaki planlarimi hayata gecirecegim bir bir..