Bir üst level..

Dün penguende okudum, yeni bebekleri olan yazi isleri müdürüne tebrik mesajlari yagdirmislar ve bir de söyle bir cümle kurmuslar: " Böylece Faruk ve Esi artik hayatlarinda bir üst level a gectiler.." Bir üst level.. Hmmm..

Aslinda bilmem neden, hosuma gitti bu tabir. Sanirim uzun zamandir hayatimin, hayatimizin hala ayni ögelerle sarili olmasindan kaynaklanan bir sikinti var icimde. Belki bizim de artik bir üst level a gecmemiz lazim! Kim bilir :)))

Hani dogariz, büyürüz ya, sonra iste sirasiyla okul caglari, genclik dönemi, kavak yelleri, evlilik, kariyer gibi hayatimizi olusturan ve bunlari istemesek de yasamamiz gereken o dönemler gelir. Bu saydigim dönemlerin hepsini gecirdim ama ne zamandir ayni dönemin icinde tikali kaldim.. Her sey ayni, tekdüze.. Atraksiyon yok! 25 yasimda evlendim, o yasima göre bir leveldi bu. Ama simdi 29 um ve 4 yildir hala ayniyim. Evden ise, isten eve.. Ara sira eglence, muhabbet, gezme, tozma.. Bazen müzik, cogu zaman Citir! Hehe, evet Citir.. Cocuk yerine koydugumuz Citir..

Citir tabii ki de anlatilmaz, yasanir.. Bambaska.. Ama o bir üst level degil.. Olsa olsa ara level olabilir.. :)) Bir tür hazirlik dönemi.. Kendimi hala anne olmaya hazir hissetmiyorum, ama cogu arkadasimin da dedigi gibi bu his hicbir zaman gelmezmis zaten. Bu hissi ekarte ettim kafamda, kabullendim. Hazir olmayi beklemiycem ama ya maddiyat!? Iste bir türlü kafamdan atamadigim sorun. Maalesef büyürken cok maddi sikinti cektigim icin ne tür bir zorluk oldugunu az cok biliyorum ve dogmamis cocuguma bu haksizligi yapmak istemiyorum. Tamam maddiyatin düzelmesi icin beklemek de sacma, o da birdenbire artmiycak elbette.. Standartlar hemen hemen ayni olacak ama yine de icinde bulundugumuz su durumda yazik olur o cocuga.. Kafam karmakarisik.. Bir taraftan hormonlarim da devreye giriyor yavastan, alarm veriyorlar.. Yüzüme bir gülümseme yayiliyor, ne sirin olurdu bizden bir yaratik.. Ikimizden bir parca.. Bir de aklima Göksel Kortay'in dedikleri geliyor. Kocasini Levent'teki bomba patlamasi sirasinda kaybeden simdi yalniz bir kadin.. Kocasi hayattayken cocuk ihtiyaci duymamislar ama simdi keske olsaymis bir cocugumuz diyor.. Bencilce oldugunu da itiraf ediyor! Ama dünya böyle bir yer iste.. Kendi anneme bakiyorum simdi, o da bizlere sahip olmanin verdigi gücle ayakta duruyor. Hem de 1 tane degil, 3 tane cocugu var. Ne kadar sansli aslinda.. Gecen gün bunu konustuk annemle, iyi ki sizler varsiniz dedi.. Ben de bir gün gidicem ama siz ücünüz birbirinize yaslanabileceksiniz dedi.. Bundan güzel dayanak mi olur su hayatta! Bazen gercekten kafa yoruyorum yasam-ölüm mevzularina.. Isin icinden cikamiyorum, tek bir sey mantikli geliyor, o da dünyanin düzeni ve yasamin levellari.. Degistiremeyecegin gercekler.. Etrafimda neredeyse cocuksuz arkadasim kalmadi, en cool takilan ciftler bile gec de olsa bir bebek sahibi oldular ve ben cok sasiriyorum cünkü bekledigim en son insanlardi.. Erenuslar ve Tüzeller.. Hem de öyle bir anlatiyorlar, yasiyorlar ki; ne kadar gec karar vermisler, itiraf ediyorlar..

Kücüklügümden beri hep bir kiz cocugu hayalim vardir, hayallerimde kendimi, yasadiklarimi, ögrendiklerimi hep kizima anlatirim, hic ogluma degil.. Bu kadar da kiz cocuk istiyorum aslinda. Adi bile hazir, Melisa. Kücük Melisa.. Tolga'nin da ilk tercihinin kiz cocuk olmasi ayri bir sans benim icin, keske gönlümüze göre olsa.. Tabii TANRI bilir.. :)) Bu kadar yazdim, itiraf ettim ama yine de sonuc su an icin ayni. Henüz ayni leveldayiz. Bir üst level dedim basta ama daha ne levellar var, hep birlikte görecegiz.. Daha bunun anneanne olma versiyonu var bi de..:)) ehehehe..