Hani genel bir tanım vardir; "bu isin mutfagini bileceksin, mutfaginda calisacaksin, piseceksin.. " gibisinden.. Is hayati icin cok kullanilan bir cümledir. Mutfak öyle bir yerdir ki, sanki hayata ordan baslarsin. Peki ben? Ben neresindeyim hayatin? Mutfakta pek basarili olamadigima göre..!! Yada söyle sormaliyim kendime; basarisiz oldugumdan degil, heveslenip de ögrenmedigimden.. Ne zaman gönlüm olacak mutfaga girmeye? O heves ne zaman gelecek, ne zaman zorunluluk hissinden cikacak? Bir sey olsa ve beni canlandirsa artik! Hayatima tekrardan ve isteyerek başlasam.. Kendi yaşamimin mutfaginda pissem..
Bir de biraksam artik metafor yapmayi, harbiden girsem mutfaga!? Sicacik, lezzetli yemekler pisirsem.. Ruhumuzu aşımla şişirsem..
1 comment:
bazen insan dışardan bakamaz kendine, kendi zayıflıkları söz konusu iken bir düşman gibi acımazsızken, kendi yeterliliklerini görmez...kendini eleştirme erdemine sahip olduğu kadar, kendi değerine de sahip çıkan bir nazlı tanıyorum ben...güçlü....ismine nispet yaparcasına hem de...en çok yaşayabilmek,yaşatabilmek, üretmek konusunda hemde...tüm yaşadıklarına inat pozitif bir tebessümle bakan dünyaya,,,,ve o mutfağın taaa içinden gelen,,,ve belki de çok önceleri o mutfaktan geçtiği için şimdi hatırlamayan :))))
Post a Comment