Size de oldu mu hic; kendinizi kücük bir cocuk gibi tamamen savunmasiz, korunmasiz ve yalniz hissettiginiz?
Ben bugünlerde öyle güvensiz, öyle zayif ve öyle aglamakliyim ki..
Hani ben güclüydüm, her kosulun insaniydim! Nerde benim icimdeki Pollyanna? Nereye kayboldu? Tam da ihtiyacim varken birden yok oldu iste.
Bu sefer farkli, hem de cok farkli. Gözlerim her an sulanmaya hazir, tipki cizgifilmlerdeki gibi. Hani gözler kocaman olur da icinde bir göl olusur ya! Aynen öyle. Dokunsalar aglarim.
1 comment:
bana oldu,,,kendimi güvende hissedemediğim, hatta en ufak bişeyin bile beni yıkabileceği korkusuna kapıldığım bile oldu...
ve ağladım... hiç ağlamam derdim,niyeyse, sanki kötü bişiydi ağlamak...çok ağladım...hıçkıra hıçkara hemde, hem de kim ne derse desin düşünmeden...
belkiböyle şeyler hissetmekte yaşamın normal bir sürecidir bilmiyorum...ve diyorum ki sana, kendini güvensiz, zayıf hissettiğini söylediğin cesurlukla, ağla,,,dök gitsin karanlıklara gözyaşların :))))))))))))))))))
sen dokun o çocuğa!!!!
Post a Comment