Fotograf ve Enerji

Fotograf cekmeye baslayali beri herkesin de bildigi gibi cok iyi tanidigim ya da yeni tanistigim kisileri yani cevremdeki arkadaslarimi cektim hep. Yada iste evdeki objeleri, gittigim yerlerde gözüme carpanlari veya minik kaplan citir'imi.. Ama kafamda bir soru isareti vardi hep, acaba hic tanimadigim bir insani, bir sebeple biraraya gelsek ve bir süreligine cekmek durumunda kalsam ortaya ne cikarirdim, o kisiye nasil davranirdim yada nasil bir enerji olusurdu? Dün aksam bu sorularima biraz olsun cevap buldum. Bu deneyimi Fsa sayesinde yasama sansina eristim. Fizigi yerinde olan citipiti bir kizi stüdyo ortaminda cekmemi istediler. Amac stüdyo-portre fotografciligiydi. Acikcasi kafamda ne cekecegime dair hicbir sey yoktu. Tamamen spontan olacakti. Cünkü benim amacim stüdyo ortaminin nasil oldugunu görmekti biraz, ne kaparsam faydadir hesabi.. :)) Aslinda bir-iki teknik bilgi disinda cok da bir sey kapamadim, ama yine de aksam aksam bir kac saat orada enerji harcamak ve kafa yorup cekim yapmak eglenceli bir deneyimdi. Üstelik de hic tanimadigim, sohbet bile etmedigim bir kisiyle.. Ne yalan söyleyeyim, önce cok gerildim! Ne cekicem, nasil cekicem bilemedim. Yakin arkadaslarinla foto cekinmeye benzemiyordu bu is! Kendimi kiza nasil izah edecektim, nasil bir ortam yaratip da kizi rahat ettirecektim, kestiremedim. Bir sekilde kendimizi stüdyoda basbasa bulduk. Hadi calisin! oww!! Sanki bir dergiye is almisim da altindan kalkamayacakmisim gibi bir stresle basladim deklansöre basmaya.. Kendimi o havada buldum ister istemez.. Yani gercekten de düsündüm, yarin bir gün önüme böyle bir firsat ciksa ve bize su ürünü cek, yada su modelle calis ve dergiye bir is yap deseler, ne yaparim! Insan kendini havaya sokunca bir baska oluyormus! Dünkü yasadigima ciddi ve profesyonel bir edayla yaklastim. Ahahahaha.. Güldügünüzü duyar gibiyim, e tabii gülün. Böyle yani, saklayacak halim yok! ehehhehee.. Kisacasi ilk basta gerilsem de , öfleyip pöflesem de, modelle önce iletisim kuramasam da sonrasinda tamamen bambaska bir ruh halinde, isi basarmis ve kotarmis halde modelle gayet samimi, enerjiyi yaymis halde buldum kendimi. Alnimin akiyla bir cekim gerceklestirdim. Yani cektigim fotograflarin sonucu her ne olursa olsun, benim tanimadigim bir kizdan yada model diyelim hadi, modelden aksamin sonunda duyduklarim beni mest etmeye yetti de artti bile! Kizin fotojenikligi veya ne kadar model olup olmadigi umrumda bile degildi. Benim heyecanim hic tanimadigim biriyle bir kac saat ayni odada nasil calisabilecegimi, enerjimi yayip yayamayacagimi görebilmekti. Dünkü sonuctan gayet de memnunum. Kendimce, kendi icimde adim adim bir seyleri basardigimi hissediyorum. Bir insana bu ruhsal doygunluktan baska daha ne gerek su hayatta? Cektigim fotograflarima henüz bakmadim, aksam eve gidince bakabilicem. Ama sunu biliyorum ki, daha önceki cektigim karelerden farkli olmasa bile kendi adima farkli bir atmosferi yakaladim dün. Icimdeki enerjiyi hic tanimadigim bir insana yayabildim! Fotograf sevgimi yansitabildim. Kendim icin bir sey yapiyor olmanin mutlulugunu yasadim. Rutin hayatimin kabugundan cikip baska ortamlara girebilmenin heyecanini duydum. Pazar aksami evde degildim de icimden gelen bir tutkunun pesinde disarda baska bir yerdeydim. Kelimelerim icimdekileri anlatmaya ne derece yeterli olabildi, bilemiyorum ama size sunu söylemeliyim ki icinizdeki sesi dinleyin ve ne diyorsa pesinden kosun! Fotograf cekmeyi gercekten istedigim gün ilk adimi atmistim aslinda. Geriye ögrenmek ve bol bol cekmek ve ilerletmek kaliyordu.. Bu gercek bir tutkuysa eger, devami hep gelecektir. Ben inaniyorum ki, benim fotograf tutkum hic susmayacak. Ögrenmeye ve ilerlemeye devam edecegim. 30 yillik hayatimda ilk defa gercekten bir heyecanimin, istegimin ve tutkumun pesinden kosucam, bu sefer yari yolda birakmiycam. (Bas gitarimla olan iliskim gibi olmayacak bu kez!)