Kendime Yolculuk !

Son bir kac gündür duygu ve düsüncelerimle basbasayim, hem de hic olmadigi kadar.. Beynimin icinde sürekli ic monologlar, ikili diyaloglar.. O kadar cok sahne, o kadar cok kare geliyor ki gözümün önüne, kendimi hala nasil bu kadar sakin tutabiliyorum, ben de bilmiyorum. Sakinim, hem de cok. Tartiyorum, ölcüyorum, biciyorum. Yer yer kendime ayna tutuyorum. Aynadaki aksimi izliyorum. Zaman zaman iste buydu diyorum, zaman zaman da bu ben miymisim! Hayatimin en hesaplasmali günlerini geciriyorum. 1 hafta süre vermistim kendime, 2 günü bitti bile. Ve ben gün gectikce kendimle barismaya, eski heyecanimi yakalamaya basladim bile. Cünkü ben bir seyleri bir seyler icin o kadar es gectim, o kadar cok ters düstüm ki kendime, simdi yeniden kendimi buluyormusum gibi hissediyorum. Harika bir duygu bu. Öz benligimi geri kazaniyorum.

Az önce Damla'cimla yazistik msnde, ve benimle ilgili söyledigi seyler cok hosuma gitti, baska bir acidan yorum yapti.

-" Uyumlusun ama fikirsiz degilsin. Sen neden zor geliyosun insanlara biliyo musun; çünkü
kanaatten geçiriyosun insanları. Yaptıklarına not vermiyosun.. Aslında çok adil.. ama zor işte.
Bir çiçek alıp yırtamaz kimse hiçbirşeyden ! "

-" Yani benim için de zorsun, ama insan karşısındakini kaybetmek istemiyorsa birşeyler yapar.. Ben de yapmak zorunda kalabilirim, senin için belki de yapmışımdır. Seninle insan bi orta yol bulmak zorunda, yani ikimizi düşün mesela.. Sadece benim istedigim olmaz. Ben seni yanımda istiyosam senin istediğin şeylere önem vermem lazım .. Herkesle böyle olmuyor .."

Cok iyi geldi Damla'yla konusmak. Bana kendimi gösterdi. Hatalarimi da anladim, hakliligimi da.. Ama en cok da ne istedigimi.. Cok yakinda hayatima sifirdan baslamak üzere yola cikiyorum. Yeniden Nazli olmaya gidiyorum.. Kalbiniz benimle olsun!