Makyaj ve ben !

Saniyorum dügünüme kadar yüzüme makyaj tam anlamiyla hic yapilmadi, ben zaten yapmadim! Dügünümde de yogun baski ve israrlarim sonucu zavalli ablacim belli bir ölcüde yapabildi ne yazik ki.. Niye bilmiyorum ama benim bu seneye kadar hic makyaja ilgim olmadi. Eski arkadaslarim beni iyi bilirler, sifir makyaj dolanirdim ortalikta.. Barda caldigimiz günlerde bile. Bazi kadinlarin dogustan makyaj bildiklerini varsayiyorum ben. Ne yaptiysam, ne ettiysem yine de ögrenemedim su makyaj isini ben. Tamam, artik gözüme kalem cekebiliyor, kirpiklerime de rimel sürebiliyorum, hatta ruju da tasirmadan tutturabiliyorum dudaklarimda ama bir seyler yine de eksik.. O dogustan makyaj bildigini varsaydigim hatunlar gibi olmuyor, olamiyorum..!! Neyin ne ise yaradigini bile dogru dürüst bilmiyorum ki! Hangi arada takip ediyorlar tüm yeni cikan ürünleri? Hangi fari hangi tonda kullanabileceklerini nasil kestiriyorlar? Hele hele su allik ve pudra olayi.. Aman Allaaam, kafam hic basmiyor! Kisacasi ben bu sene itibariyle makyaji sevmeye basladim ama hala istedigim gibi makyaj yapmayi bilmiyorum, ögreten olsa da anlayacagimi sanmiyorum! Bu öyle bir sey ki, hani bazi insanlarin kafasi teknik islere calisir, bazilarininki de sanata.. Bazi kadinlar dogustan makyaj bilir, bazilariysa benim gibi dogalliktan ölecektir.. Yani sacim da boyali olmasa ilkokul, lise ve üniversite hallerimden hic de farkli degilim aslinda! Bildigin kivircik sac ve hep ayni sekil abuk toplama sekli. Maalesef bu benim. Degismeyi, güzellesmeyi, kadinsilasmayi cok istesem de agir adimlarla ilerliyorum. Kaplumbaga hizinda.. :))